ناز

خلق به شیون و شرر کز چه تو ناز می کنی

می شنوی و شیوه ی شعوذه باز می کنی

ناز بکن به کار من کز دل بی قرار من

با دو سه ناز مختصر رفع نیاز می کنی

هر نظر تو عشوه ای گر ملکی ، فرشته ای

از چه چنین کرشمه ای بنده نواز می کنی

هستی دل مشوشت،  مستی و زلف دلکشت

می کشدم به آتش و قصد گداز می کنی

شربِ شراب جم فکن ، رقص نگار غم فکن

با دلم آن نمی کند آنچه بناز می کنی

سنگدلا دلم سر زلف تو بسته و به آن

قامت سرو هر سحر صاف و تراز می کنی

یار به ناز اگر کند قصد زکات روی مه

هر دمش از سر شرر شکر و نماز می کنی

شاخ چو بر دهد به سر می رهد از غم تبر

ای دل بی خبر چرا قصه دراز می کنی

شاعر مدعی بهل دیده ز بند آب و گل

رو به نشیب داری و میل فراز می کنی

کاوه معتمدیان - تیر ۸۹

سن فقط گُل

سن فقط گُل که گُلم گُلمغه دنيا  گُلجق

گل سولار دنيا اوزون قرنيلر امّا گلجق

سن گئزل سئزلرينن دردلريمه دارت که فلک

ياناجاق کين اؤدونا ،گئزله ثريا گلجق

اؤد ووروبسان جانيما اؤد پاراسي ، جان ياراسي

اؤد اوموب گچسده هر يادلا باخيشلا گلجق

گَل بنا گوي منيله دوستلوغا بير گؤن که ساباح

گَلمسه سيل بلا محشر کبرا گلجق

سن فقط باخ منه بير يول که اؤ قاش گئز اوخونا

ني باشيندا گئرجق باشلاري زهرا گلجق

سن ياشا ، منده نه فايدا ، دلي بير آز چوخ اولا

دلي آنجاق باخاجاق بدر آيا شيدا گلجق

خان چوبان عشقيده اولسون سنين اؤ گلمغيوه

گَلجق سئل ساراني قاپماغا سارا گلجق

سن فقط دان مني ،بير دان مني مجنون بيليرم

شيخ صنعان إزينه ليلاسي ترسا گلجق

منِ يالقيز قاچاراق صحرايا دشت سن ايچون

سن فقط گَل که گَلن گئن منه دنيا گلجق

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

نازلا دانيش

نازلي يار جان سئزينه گَل منيله نازلا دانيش

من سنه شعر اوخويوم سن ده منه سازلا دانيش

سئز لريم سن دن ايچون سئز وريرم سن گزله

جان ورم قان داماريم بير منيده نازلا دانيش

يوخ دئسه ديل ده سنه جان سنه لَه لَه ووري جان

آنالار لاي لايي تک لاله گُلم رازلا دانيش

دئمسن  سئز لري يين هر کسه والله بيليرم

آمّا هر کس دييريم من منيله آزلا دانيش

گَل منيم خلوتيمه من سنه منظومه قوروم

پرده ني وور قيرافا شوريله شهنازلا دانيش

مني ديوانه ده يوخ تاب گزل سئز لريين

گَل آييم تار گئجمه چال تاري آوازلا دانيش

ياد ايله گؤن که چيخار اولدوز اونا قاش گئز آتار

سِزمه گَل قاش گئزين سوزيله ايجازلا دانيش

ووروسان ساغري اغيارلا ياريلسان يارامي

آراني بير گئجه ده يار يارينان سازلا دانيش

سنده يالقيز بير عِمِر سئزلري يين ياز إؤرکه

إؤرکين سئزلريني شعر اله طنّازلا دانيش

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

قره گئز

مايلم بير قره گئز بير آياتاي چات قاشا من

تانري چات درديمه اونلا يتيريم ايش باشا من

تاج ، قيزيل ساچلا بوروب باشدا ، ايلان تک سانجير

قيرقي تک قارقيشيرام اونلا قوشام باش باشا من

جار وورون عشقيمه کرواندا قويون ديللنسن

ايسته سه جان يارارام يولّويارام پشکاشا من

قلبيمين ملکني آلميش بير آچيلمير اؤرکيم

إو صاحاب گورخوري گويا دادانام بوزباشا من

او محبّت قوماريندا مني قاتمير آنجاق

دؤنگه سينده جوجوقوندان قوروشام مش داشا من

قره گئز قان ديسه جان جان ديرم  چاره ندير

قورخوران کي کِئسه ترلان چِئنه بيزدن چاشا، من

اونون عشقينده غزل سانکي دوشوب سقّله دن

دوشموشم چاره ي چون يالواريرام ماقّاشا من

او اولان يئر ده غريبه؟!  اله بير نعشه ديَر

ورميشم هوقّاماشا يارما لپه نن ماشا من!

دورموشام بيچسه بيچه، کس سه کسه ، گلَ سه گَله

بِله ده اوغلان اولايمش ، بابا والله ياشا من!

سئز بودي ياري گرن من بيليرم گيلي قالار

إزگه هئچ خوف اليرم دردي ديم قارداشا من

دوزولوب يئر گؤيه عشّاقي ، او قاش گئز اوخونا

بير طرف دن بيچيري سانکس قويون تک ، حاشا من!

گزل آلله بني گئزله او گزل گئزلري يار

گِرميم گندريري اغيارينان عياشا من

کيمدي فرهاد زمان منتها شعري تشه سي؟

شيرينه سيله فله بلکه اودا آنّاشا من

آديما باخما دوشوب داغ داشا يارکي گلجق

طبعيمي شرم و حيادن ييغارام باغداشا من

يالقيزام ياز گونومه دؤزگون اولان يولداش يوخ

يوخسا دربست نوکرم قارداش اولان يولداشا من

کاوه معتمديان

« قهر پری »

یکدم که  غافل هوش من شد باده نوش دیگری

ای وای من ای وای من پر زد ز آغوشم پری

دیدم نگارم می روی صبر و قرارم می روی

گفتم مگر گرم غزل بر ما  غزالم  بگذری

گفتم پری بی وفا بر کما مدار اینچون جفا

گفتا صفای این گوهر لایق به شان گوهری

گفتم شرار عشق را  مستان ز من مستان من

گفتا بدین شعلا و شر باید شعور مجمری

گفتم بر آور حاجتی بر حرمت نان و نمک

گفتا به صد منت بگو گفتم مجال دیگری

گفتا مجالت چون دهم گفتم اگر منت نهی

گفتا امانت چون دهم گفتم چو شه بر نوکری

گفتا که مستی بایدش گفتم تو هستی آیدش

افزون به افسون لبت افسانه ی افسونگری

گفتا برو مرغ سحر عاشق سراسر دربه در

گفتم ببین پروانه گون سر میزنم بر هر دری

گفتا نشین در سایه ی آن گل که مدهوشش شدی

گفتم کجا یابم چو تو سروی بدین خوش منظری

گفتا شدم نامحرمت  دیگر م نگردم مرهمت

گفتم به چشم مرحمت بنشین به تخت داوری

گغتا فغانت می دهم گفتم تو چنگیزی مگر

گفتا نشانت می دهم گفتم مگر اسکندری

گفتا  کبابت می کنم زار و خرابت می کنم

گفتم خرابت بوده ام این چون قرارم می بری

گفتا به پیمان با مهان باید کنی ترک جهان

گفتم شهادت می دهم بر غیر ماهم کافری

گفتا فر زر خوار من  گفتم فدای یار من

گفتم که او گفتم پری گفتا چه او گفتم فری

رفتی و تنها گشته ام آماج غم ها گشته ام

آخر پری کی می شود زین جان به سر یاد آوری

کاوه معتمدیان     6/11/1387

انتظار

دوران به کام و هیچ زوالی به کار نیست

جز درد انتظار که در اختیار نیست

ما را غم نگار و تب یار و حال زار

دردا ! نگار در غم یاران فگار نیست

شیرست و دل شکر چه غزالان دریده بر

کس نسیت کو به مهره ی مارش شکار نیست

مرگ است و انتحار، حیات کسی که هیچ

زان تکسوار در ره قلبش غبار نیست

بگزار هزار هزار رسد نغمه ی هزار

تا نرگسم به باغ نروید بهار نیست

اسفندیار چشم به راهست و کارگر

جز تیر یار ، تهمتن و کارزار نیست

از نرد عشق با چغری چون تو یادگار

جز جان زار و جسم نزار انتظار نیست

پیش از نمای روی گل یار ، عنان بغز

در اختیار بود و دگر اختیار نیست

کن تارو مار لشکر خونخوار شام تار

یارا! که بر دو روزه ی دهر اعتبار نیست

ما دل به اختیار به دام تو داده ایم

چون صید تو به دار فلک بختیار نیست

باز آ دلیل بازی بودن که بی تو باز

دکان عشق و انجم و لیل و نهار نیست

جز تو در این دیار اگر هم قدیم بود

کس یار بی کسان که در این گیرودار نیست

صد سال آزگار غم  و رنج روزگار

چون باری از کنار نگاری گذار نیست

گویند مرگ سخت بود راست گفته اند

سخت است لیک سخت تر از انتظار نیست *

تنها تضمّنی زده هر چند طبع او

حتی غلام روسیه شهریار نیست

کاوه معتمدیان

_{* بیت از شهریار}