تو چطور ؟                                          

عاشق  بی خبر از  حال نگارم ،   تو چطور ؟                شده او یازم و یادش همه کارم    ، تو چطور ؟ 

غمزه اش داد اشارت، به بشارت همه سر                 ز شعف بر سر این چوبه ی دارم  ، تو چطور ؟ 

گر چه  پیش  سیهین  زلف زمستان  زده ام                ز همان یک گل تابیده بهارم         ، تو چطور ؟ 

جام خمد  پر ز می تلخ کن   اکنون جمشید                که ز شورش به خدا سخت خمارم، تو چطور ؟ 

دگرم  کاخ  تمنا  به  فلــــــــک  برده  سرش               که ز فضلش برسد دارو ندارمم    ، تو چطور ؟ 

هر  نفس  بر  جگر پاره  نمک  می پاشــــم               که ز یادم نرود قول و قرارم          ، تو چطور ؟ 

اگر  اکنون  سخن  از ملک  ملایــــک   گویم               من از مذهب .و این ایل و تبارم   ، تو چطور ؟ 

((   مرغ  باغ  ملکوتم  ،  نِیَم از عالم خاک  ))              بنویسید سر سنگ مزارم         ، تو چطور ؟ 

ای سبا ! من نسب  از تخت  ســلیمان دارم               هدهد  خوش خبر گلشن یارم   ، تو چطور ؟ 

از کـــران تا به کـــران  وام ده رحمت  دوست             چو جهان بر کرمش شکر گذلرم  ، تو چطور ؟ 

حجت    این  دست اشارت   به هدایــــت دارد           که خود این گفته کفایت به شرارم،تو چطور ؟ 

من ز بســـتان و گلســــتان و گــــــل معنایش           به پر و بال سماوات سوارم        ، تو چطور ؟ 

به ولای علــــــــی و شان محـــــــمد سوگند            که به پای گل این گلکده خارم    ، تو چطور ؟ 

دگر    از    بند    نــــــــــــیاز    دگران     آزادم              که نشستست کلامش به جوارم تو چطور ؟ 

ای هم   آغاز   من و همدم تــــــــــنهایی من            من که گفتم سخن حال نزارم    ، تو چطور ؟ 

                 ۲/۲/۸۷                                 

شعر می گفت و مشوش در فضایی خلسه گون
گاه گریان گاه خندان کارش از رنگ جنون
کار از کارش گذشته سر به سنگی می زد و
می سرشت اندر ستبر سینه ی سنگی به خون
سینه ی سنگین صخره زیر کوه درد شعر
در گداز و هردم آشوب دل شاعر فزون
تا که باز از شوق دیداری مجدد با نگار
می شکفتید و ز بویش مست ، صحرا لاله گون
                      
                                                                        این چنین خون جگر خوردن بسی در پیش بود

نقد , جان می داد اگر سوداگرش جانانه بود
دل که هیچ از حد عشقش بر صنم بیعانه بود
آتش عشقش به دست رقص سنبل در نسیم
می فزود و شعله اش را آن جوان پروانه بود
گاه از خاکستر ققنوس پیری سوخته
باز ققنوسی جوان از عشق او مستانه بود
نوشدارویی که سیمرغش نشانی داده بود
روی ماه یار  و اکسیری از آن پیمانه بود
                          
                                                                       لیک دُردی کش جوان ، در مِی زدن درویش بود

قرعه بر نام زبر دستی کیا خلاّق زد
تا قمر را گرته با نقره به بوم طاق زد
زان دگر سو غرق خوناب شفق بود آفتاب
برق بر سیمای سرخ آسمان شلّاق زد
کم کمک ظلمت به حد جلوه ی اختر رسید
تا زمین را در کران برآسمان سنجاق زد
ابر تیره سرمه بر چشمان ماه شب کشید
شعر باران باز مرهم بر دل عشّاق زد
 
                                                                     او و شب های دراز بی قراری خوش بود

در خموشی ناله ی گرگی به گوشش می رسید
در فلک فریاد غرّان خروشی می شنید
از دو چشم منتظر در جوی آب نقره فام
اشک سرخ لاله گونی بی توقف می چکید
سرو سبز پای بسته غرق در خوناب عشق
عاقبت زنجیر زاری و سکوت شب برید
کز کدامین ساغر این چون مست و مدهوشی بگو ؟
یا کدامین مه جبین را باید ایمن چون جان درید ؟

                                                                    گفت تـــــــنهایی که دلدارم از او دلریش بود

12/1/87
کاوه معتمدیان

(( لبخند مزن ))

نور دل و روح پاک مي خواهد شعر

بر دامن پاک شعرا گند مزن

بر رگ زني ادب مکن صبر و قرار

بي رگ به فساد شعر لبخند مزن

خود گيج ز کار خود به خود سرگردان

کبّاده عشق , لاف صد پند مزن

مردي سخني تازه بگو, راه نما

حرفي که بسي به از تو گفتند مزن

در پده مگو سخن ولي نيک آراي

ژوليه مگو مثل مگر قند مزن

گر نيست تو را هنر برو راه دگر

تهمت به نجابت هنرمند مزن

هر چيز که بر زبانت آمد منويس

اين تيشه ز بيخ ريشه اش کند , مزن

شيريني شعر معني و وزن و رويست

بر وزن مثال پوچ پابند مزن

اين عرصه مقدس است بي غسل ميا

طور است به کوه نفس پيوند مزن

گر صِرف خودي مخاطبت حدي نسيت

هر حرف , اگر که ديگرانند , مزن

تنها تو شنو نخست گر حرف زدي

ور نه چو دُر و درست هر چند مزن

کاوه معتمديان

87/1/10

سلام

حاصل سفر نوروزیم به شهر زیبای بندرانزلی آشناییم با یک هنرمند واقعی بود . اون خانم معلول با وجود معلولیت شدید تابلوهاش رو کنار خیابون می فروخت و در حالی که برادرم به تابلوهاش نگاه می کرد یکی از کتابای خودشو از کیفش در آورد و داداشم ازش خرید و تعجب نکردم که خوندم تا حالا بیشتر از 68 نمایشگاه برپاکرده .

این هم یک شعرواره زیبا از تبسم تلخ *  او :

جمع بودند

و بیهوده بازگویی هر خاطره ای را خنده سر می دادند

و او در میان خنده ها و نوشانوش ها

مغموم و دل گرفته بود

نوبت خاطره ها به او رسید

با تبسمی تلخ گفت :

                      فردا خورشید را خواهند کشت

دیگران خندیدند

                      و او مغموم و دل گرفته

                                         در انتظار نوبتی دیگر ماند

* شهین بارور

از کتاب تبسم تلخ

                             کاوه معتمدیان